NIESAMOWITE HISTORIE
Jestem zemstą. Jestem nocą. Jestem Batmanem.
HALLOWEEN BĘDZIE MEGA! GOTOWI?!?!?
Jestem tym, kogo Gotham potrzebuje.
Powoli.
Co on ma na sobie?
Jest Batmanem. Jest Halloween, tato.
Świetnie wyglądasz.
Nie jest na to za stary?
Proszę.
Możesz na to spojrzeć jak na szansę.
Będziesz z nami, nie musisz pracować.
Spędzisz czas z wnukami, rodziną. My się tobą zajmiemy.
Nie trzeba się mną zajmować.
Daj spokój, to nie musi być coś złego.
Nowy początek.
Kupiłem polecany przez trenerkę sprzęt do ćwiczeń.
Jutro zaczniecie rehabilitację.
- Jak mówię pacjentom... - Jesteś gastroenterologiem.
I tak muszę coś im mówić.
Urządziliśmy dla ciebie pokój Dylana.
A gdzie on będzie spał?
U góry z Bryce’em.
Jesteśmy na końcu korytarza, gdybyś czegoś potrzebował w nocy.
Dam radę być nieprzytomny przez sześć godzin.
Najlepsze sześć godzin mojego dnia.
Wiesz, Joe.
Gdybyś chciał pogadać o tym, jak się czujesz, daj znać.
W pracy
miałam sporo pacjentów, którzy zmagali się ze starzeniem się
i żałobą, jaką to za sobą pociąga.
Nie odczuwam żałoby.
Nie.
Mówię, że poczucie straty jest naturalne...
Nie odczuwam straty.
Jestem, gdybyś chciał pogadać.
Lubisz komiksy, co?
Czujesz się lepiej?
W porównaniu do godziny temu? Nie.
Możesz czytać moje komiksy, jeśli chcesz.
Ja to narysowałem.
Narysowałeś Batmana.
Nie. Rysuję coś swojego.
Chcę być kolejnym Nealem Adamsem. To on stworzył Batmana.
- Muszę pobyć sam, mały. - Jasne.
Daj znać, jeśli czegoś ci trzeba.
Raz na jakiś czas będę musiał przyjść i go nakarmić.
Przepraszam.
- Jezu, Dyl. Pukaj. - Przepraszam.
Potrzebujesz czegoś?
Czemu dziadek jest takim dupkiem?
Nie wiem. Jest stary.
Możemy o tym pogadać innym razem?
Tak. Wybacz.
Co robisz?
Mama mówiła, że tu śpię.
DZIADEK UKRADŁ MI POKÓJ. DO BANI.
Czemu nie jesteś u Bryca’a?
Tu jest lepiej.
- Wiem, że dziadek jest trochę... - Wredny.
- Cóż... - Taki jest.
Cóż...
Miał inne życie.
Jego ojciec zmarł młodo. Musiał być twardy.
Może odpuść mu trochę.
- Okej? - Okej.
Dobra, ale nie siedź za długo.
- Dobranoc. - Dobranoc. Kocham cię.
Dobra, zobaczmy, na czym stoimy. Pokaż, czy podniesiesz stopę.
W porządku. Okej.
Też mam pacjentów. Ważnych.
Nie mówię, że twoi nie są ważni, tylko że moi nie są mniej ważni.
Mój ma okrężnicę, która owinęła się wokół siebie.
Ohyda, tato.
Wybacz, ale tym się zajmuję. Okrężnice zapłaciły za twój samochód.
Przywieziesz Dylana ze szkoły?
- Zaczeka na koniec treningu? - To 18.30.
- Bądź elastyczny. - Ja go odbiorę.
Co mam tu robić? Daj mi klucze.
Nie sądzę, że możesz prowadzić.
Mogę, chorą mam lewą nogę.
Hej, Brady. Dostałeś moje wiadomości? Zaczynamy u mnie czy u ciebie?
Tak sobie myślałem.
W tym roku mam coś do zrobienia.
O czym ty mówisz?
Od przedszkola spędzamy razem Halloween.
Wiem, ale w tym roku myślałem, żeby iść na potańcówkę.
W Halloween? Co ty gadasz?
- Rzecz w tym... - Cześć.
Hej. Chwileczkę.
Okej.
Przepraszam, Dylanie. Nie w tym roku...
Zobaczymy się później.
Maya, zaczekaj.
Jasne, na razie.
HALLOWEENOWA POTAŃCÓWKA
Chłopcy, wróciłem.
- Hej, Joe! - Jak leci?
Hej, jak się...
Franku, uważaj na palce.
- Hej, Joe. - Kenny.
Miałem do ciebie wpaść. Po co przyszedłeś?
Mam wypłatę w biurze.
Chyba nie myślicie, że pozwolę wam ją zabrać?
Poważnie, Joe. Pomóc ci?
Nie potrzebuję pomocy, Kenny.
- Lance. - Joe.
Bez obaw. Lekarz mówi, że wracam za sześć tygodni.
Nie zatrudniaj nikogo na moje miejsce.
Zwolnij trochę, Joe.
Operację miałeś trzy dni temu?
Cztery, ale czuję się lepiej. Ale będzie jeszcze lepiej.
Miałem to wysłać pocztą.
Ale skoro tu jesteś...
To twoja umowa związkowa.
Co to ma wspólnego z czymkolwiek?
Jest tam twój plan emerytalny. Pracowałeś dla nas 45 lat.
Masz prawo do emerytury.
Przy należnych ci świadczeniach nie musiałeś już pracować.
O czym ty mówisz? Mam iść na emeryturę?
Masz tu dobre świadczenia.
Nie pójdę na emeryturę. To moje miejsce. Mój warsztat.
Jestem tu dłużej od ciebie.
- Jestem tu najlepszy. - Nie przeczę, że byłeś.
„Byłem”? Jestem. Co dzień czuję się lepiej.
Mamy teraz dużo zleceń.
Mamy restauracje, hotele. Musimy dotrzymać terminów.
Pracownik musi pracować.
Zobaczymy.
Daj spokój. Oszczędź sobie bólu.
Wszyscy wiemy, że czas...
To się zdarza innym ludziom.
- Widziałem to. - Nie jestem innymi. Wrócę.
Nie wrócisz.
Mówię to jako przyjaciel.
Albo pójdziesz na emeryturę teraz,
albo ze sześć tygodni, ale obaj wiemy, że pójdziesz.
Myślałem, że zapomniałeś.
Musiałem jechać do warsztatu.
Jak ci minął dzień?
Świetnie.
Świetnie. Zapnij pasy.
Nie cierpię szkoły średniej. Jest do bani.
Nie cierpisz? Oddałbym wszystko, by wrócić do szkoły.
- Byłem kapitanem drużyny... - Byłeś popularny.
Popularny? To niedopowiedzenie. Byłem legendą.
- Serio? - Tak.
W wieczór balu maturalnego
namówiłem drużynę, by postawić auto dyrektora na dachu.
- Na dachu? - Tak!
- Co? - Nie całe na raz.
Rozebraliśmy je i...
Nieważne, jak się tam dostało.
Pod koniec balu
wszyscy wyszli, a my byliśmy na dachu.
Drużyna futbolowa, auto dyrektora Moona i ja. Legenda.
Mówią o tym na każdym zjeździe.
By stać się popularnym,
trzeba zostać kapitanem drużyny i wrzucić auto na dach.
Kumam.
To w czym problem? Nie masz przyjaciół?
Mam jednego, Brady’ego.
Ale ostatnio mam wrażenie, że nie chce się przyjaźnić.
Do diabła z nim.
Zapnij pasy, proszę.
To do ciebie, dziadku.
Pewnie sprzęt do ćwiczeń od twojego ojca.
Trochę z tym przesadza.
To od Wham Comics.
Co powiedziałeś?
Co to jest?
Sprawdźmy.
„Dynoman”.
Zamówiłem to, gdy byłem dzieckiem. Nie rozumiem.
Może się zgubiło na poczcie.
Na 60 lat?
Zamówiłem to z komiksu, ale nie przyszło.
Męczyłem mamę, żeby odzyskać 50 centów.
Czekaj. Też czytałeś komiksy?
Dawno temu.
To wariactwo. To na pewno jakiś żart.
To pewnie sprawka Kenny’ego.
Co zrobiłeś z komiksami?
Pewnie dałem je twojemu tacie.
On nigdy niczego nie wyrzuca.
NIEZWYKŁE OPOWIEŚCI DYNOMAN
Jaka jest historia Dynomana?
Był górnikiem jak mój ojciec. Pewnie dlatego go lubiłem.
Kiedyś pracował pod ziemią
i wybuchła laska dynamitu, wystrzeliwując trzy radioaktywne skały.
BUUUUUM!!!
Każda miała specjalną moc. Siłę, prędkość i latanie.
Jak działały te moce?
Co masz na myśli?
To kosmiczne skały, które zmieniają metabolizm.
Czy to magia?
Potrzebujesz wyjaśnienia?
Twojemu pokoleniu trzeba wszystko wyjaśniać.
Co z wami?
Przepraszam.
Kto to jest?
To Volt. Arcywróg Dynomana.
Dynoman ocalił wioskę Volta w Rumunii przed meteorytem.
Roztrzaskał go pierścieniem, ale odłamek zniszczył dom,
zabił mężczyznę i kobietę, którzy byli w środku, gdy syn bawił się na dworze.
Chłopiec poprzysiągł zemstę na Dynomanie.
Znalazł pozostałości meteorytu,
które wchłonęły moc z pierścienia Dynomana i zaczęły lśnić.
Volt zobaczył ten blask i wiedział, że może mieć tę moc.
Z tych resztek zbudował hełm.
Bohater stworzył złoczyńcę.
Dość przewidywalne.
Masz rację.
Przydałby się zwrot akcji. Moje opowiadania miały więcej polotu.
Jak to „twoje opowiadania”?
Tak, napisałem kiedyś kilka.
Serio? Ja też to robię.
Dlaczego przestałeś?
Nie można się wiecznie bawić bohaterami.
- Czekaj, dziadku. - Okej...
Tu jest napisane, że przyjdzie, gdy zajdzie potrzeba. I zaszła.
Musisz wypróbować.
Tu spróbuj. Włóż. Sprawdź, czy pasuje.
Jest za duży. Ty spróbuj. Myślę, że jest dla ciebie.
Podaj.
Jasny gwint. Pasuje.
Tak.
- Co się stało? - Nic.
To śmieć. Zabawka.
Co?
Czekaj, dziadku.
Mówię tylko, że zabawki nie pojawiają się po 60 latach.
Spróbuj. Uderz worek.
Żartujesz? Chyba nie wierzysz w magię?
Widziałem, że błyszczy. Nie tak działa?
Tak, ale dostałem go z komiksu. To tylko kawałek plastiku.
I zrobimy z nim to, co należało zrobić dawno temu.
Wyrzucimy go do śmieci.
Sukinsyn, nie mogę go zdjąć.
- Dziadku, proszę, przestań. - Moje beta-blokery...
- Proszę. - Przestań. Dość!
Wiem, że jest do dupy,
ale wiara w coś głupiego nie jest odpowiedzią.
To nie jest głupie.
Cholera jasna.
WSPÓŁCZESNA PSYCHOLOGIA STARZENIE I ZACHOWANIA AGRESYWNE
Hej. Dokąd idziesz?
Dylanie? Umyj się. Czas na kolację.
Cześć.
To nie wygląda na hinduskie żarcie.
Zmieniłem zdanie. Spróbujemy czegoś nowego.
„Nowego”, czyli „załatwmy rodzinie nowy gatunek tasiemca”?
To burgery. Są w porządku.
Te burgery trafiły na tapetę w Timesie,
bo w mięsie jest Bóg jeden wie co.
To jego ulubione, okej?
O to chodzi.
Nie rób mi psychoanalizy.
Nie cierpię tego, co ci robi.
Nic mi nie robi.
Nawet nie wie o kolacji.
Chcesz mu zaimponować.
Chodzisz jak na szpilkach, by cię nie krytykował, a i tak to robi.
A potem czujesz się źle. Jak teraz.
Nie kupiłeś hinduskiego,
bo martwiłeś się,
że będzie narzekał, że jesteśmy za dobrzy na amerykańskie jedzenie.
Martwię się o ciebie.
Dużo robimy dla twojego taty, a on nie jest wdzięczny.
Ten gest się opłaci, zobaczysz.
Może nawet podziękuje.
Jadłabym te burgery co wieczór przez miesiąc,
jeśli twój ojciec podziękuje.
- Gdzie Dylan? - Chciał jeść w salonie.
Bryce, przestań. Teraz jemy.
Trener mówi, że cały czas mam ćwiczyć.
To na pewno była przenośnia.
Niezły pierścień.
To nic takiego.
Tato, nim zapomnę, zgadnij, kto dziś dzwonił.
- Kto? - Lance.
Mówił o tym, że doceniają twoją pracę
przez te wszystkie lata i by to uhonorować,
zaoferowali hojną emeryturę?
Przyjmę ją za 20 lat.
Okej.
Mógłbyś to przemyśleć wcześniej.
To znaczy?
Nic. Mówię tylko, że pracowałeś tam 45 lat.
Zrobiłeś swoje.
Uważasz, że nie wrócę.
Tego nie powiedziałem.
Ale się odwdzięczyłeś ojcu, który w ciebie wierzył.
Okej.
Czyżby?
Nie nazwałeś szkoły medycznej obozem dla przemądrzalców?
Tak. Tam się poznaliście, prawda?
Dylanie, może usiądziesz z nami na chwilę?
Mike o ciebie dba. I ufa Lance’owi.
Lance wie wszystko
na temat nowych zleceń, które dostają.
Jeśli się martwi,
nie pozwolimy ci wrócić, bo...
Pozwolicie?
Szczerze mówiąc, w twoim wieku...
Moim wieku? Niewiele wam do mnie brakuje. Nie zapominajcie.
Tato. Przestań. Weź oddech.
Chcemy, byś myślał realistycznie o swojej przyszłości.
To dzięki mnie dostaliśmy te duże zamówienia.
To ja załatwiłem te kontrakty.
- Dzięki mnie... - Dziadku, spójrz.
...sprzedajemy poza stan.
Teraz Lance to robi.
- Zbudowałem to. - Pierścień.
Budowałem to całe moje życie.
- To życie się skończyło. - Bryce, piłka.
Moje życie się nie skończyło!
Musi być jakieś wyjaśnienie.
Tak, jest prawdziwy. Widziałeś, jak błyszczy.
Ta skała jest tak nijaka jak poczucie humoru twojego ojca.
Teraz, a wcześniej?
Nie czujesz się inaczej? Silniejszy? Cokolwiek?
Spróbuj. Uderz coś.
Nie.
Sam powiedziałeś.
Moce Dynomana pojawiały się, gdy ich potrzebował.
A ty ich potrzebowałeś, bo byłeś zły na mamę i tatę.
- To była twoja złość. - Nie, to wariactwo.
Czyżby? A może boisz się sprawdzić, czy jesteś silny?
Jest mądrzejszy od ciebie, bo ledwie skończyłeś liceum,
a on poszedł do szkoły medycznej...
Jesteś niewykształconym...
Kurwa mać.
Miałem rację.
Masz rację.
Jesteś superbohaterem, dziadku! Naprawdę jesteś!
Jasna cholera!
Matko boska.
A kolano?
Nieźle.
Pamiętajcie, to orzech czarny.
Uginajcie kolana, uważajcie na plecy.
To musi wyjść do wtorku.
Przyjąłem.
Joe, cieszę się, że twoja rodzina przemówiła ci do rozsądku.
Nie możesz tego zrobić.
- Potrzebujesz... - Co robisz?
Narażasz nas na odpowiedzialność.
Mam zacząć robotę, Lance?
Co do...
Hej, Brady. Znalazłem coś fajnego. Nie uwierzysz.
Możemy pogadać później?
Okej.
To on?
To ja?
Co?
- Wyjaśnię. - Hej, Batmanie.
Ojciec czepia się powrotów do domu.
Czy z Robinem skopiecie mu tyłek?
Jesse, bądź miły. To tylko przebieranki.
Dylan Przebieranka. Fajnie brzmi, co?
Dokąd idziesz?
Zrobimy imprezę. Kostiumową. Możesz być Wonder Woman.
Dylanie. Przepraszam.
Siedziałem sobie ostatnio z ludźmi
i zrobiłem grupowe selfie.
Miałem je opublikować,
gdy zobaczyli moje zdjęcia i to, które mi wysłałeś.
Mnie w kostiumie.
Tak. Powiedziałem, że jesteś starym znajomym, który lubi...
Przebierać się.
- Uznali, że to zabawne. - Bez jaj!
- Dylanie, ja... - Czemu ich nie powstrzymałeś?
Czemu nie powiedziałeś,
że w zeszłym roku byłeś Venomem i uważałeś, że to super?
Śmiałeś się ze mnie.
- Stary. - Idź już.
Przepraszam.
- Koncepcja. - Hola.
Hej, tato.
Coś się stało z fizjoterapeutką w garażu?
Ławka jest rozwalona.
Tak. Położyła na nią ciężary i się przewróciła.
Kiepska konstrukcja. Tyle ci powiem.
Serio? Jak się dziś czujesz?
Fantastycznie.
To duża zmiana od wczoraj. Dobrze.
Właśnie wróciłem od lekarza. Jestem zdrowy.
Co?
Może drugi raz we mnie nie zwątpisz.
Jutro wracam do pracy.
Co? To niemożliwe.
A jednak.
A co lepsze, będziecie mieć mnie z głowy za...
sześć dni, a nie sześć tygodni.
Gdzie jest Dylan?
W swoim pokoju. W twoim pokoju.
Tam.
Dylanie, powinieneś tam być. Szkoda, że tego nie widziałeś.
Co się dzieje? Co to za smutna mina?
Jestem toksyczny.
„Toksyczny”?
Spójrz.
Kto to jest?
Popatrz.
DIGIDROME – DYLAN PRZEBIERANKA
Nazywają cię Dylanem Przebieranką. Rozumiem.
Gdybym mógł zdjąć ten pierścień, dałbym ci go.
Skopałbyś mu tyłek, ale nie mogę go zdjąć.
Ale jeśli mogę coś zrobić, zrobię.
W zasadzie... to może jest.
Co?
Postawmy auto dyrektora na dachu. Dasz radę to zrobić.
Stanę obok niego i przypiszę to sobie.
Gdy byłem dzieciakiem, nie postawiliśmy auta na dachu.
Podnieśliśmy je i przenieśliśmy w dół drogi.
Dyrektor był zaskoczony. Wyolbrzymiłem to.
Możemy to zrobić teraz. Będę legendą.
Nikt nie będzie wiedział, jak to zrobiłem.
Nie musisz się martwić tymi dzieciakami ze szkoły.
To nieudacznicy. I wyrosną na nieudaczników.
Chcesz zbierać cukierki, to zbieraj.
Idź. Zbieraj cukierki.
To nie to samo.
Pewnie nie.
Dobra, posłuchaj.
Wiem, że gdy mam doła, nie chcę nikogo w pobliżu,
więc zostawię cię samego.
Czekaj.
Masz rację.
Mam?
Nie potrzebuję Brady’ego ani żadnego z nich.
- Nie. - Mogę mieć najlepsze Halloween.
To rozumiem.
Z tobą.
Pójdziemy zbierać słodycze. Będzie super.
Wychodzisz z pracy o 17, prawda?
Dobra.
O 17. Zbieramy słodycze. Ty i ja. Nie spóźnij się.
Rety, Joe. Mogłem cię poprosić o pomoc.
Mogłeś.
Zjem lunch wcześniej, Lance.
TYLKO AUTORYZOWANY PERSONEL
Niezła mapa, młody.
Co tu robisz?
Wyszedłem na lunch. Chciałem się przywitać.
- Zgadnij, jak się tu dostałem. - Jak?
Przybiegłem.
Niemożliwe!
- Tak. - Prędkość, drugi kamień?
- Zgadza się. - Okej.
W Fox Point i Shorewood mają najlepsze słodycze.
Tak.
Potem East Side i Whitefish Bay.
Tak.
Z Bradym mieliśmy czas na jedno albo dwa, ale z twoją prędkością...
Obskoczymy cztery.
Weź dużą torbę. Twój dentysta będzie miał robotę na lata.
Tak.
Powiedziałeś: „Pewnie, 150 stołów. Będą na czas”.
- Tak. - Ale nie masz moich 150 stołów.
Hej, Joe.
- Co jest, Kenny? - W porządku.
Czemu Lance jest taki zdenerwowany?
Klientka jest wściekła. Otwiera restaurację za dwa dni,
a my mieliśmy mieć gotowe stoły na jutro.
Potrzebujemy tygodnia.
Tak się dzieje. Trzeba być szczerym z klientem.
Chce utrzymać klienta. Ona jest regionalnym.
To duża sieć.
Czekam na nie jutro.
Rozumiem. Bardzo mi przykro.
- Potrzebujemy... - Do jutra.
Stoły i krzesła będą gotowe jutro. Gwarantuję.
Dorzucimy ręcznie robiony szyld. Za darmo.
- Szyld. - Tak.
Oby tak było.
Joe, co robisz?
Nic się nie martw. Załatwię to.
Okej. Ty...
Ty to załatwisz. Okej.
Tylko nie mów: „A nie mówiłam?”.
Nie muszę nic mówić, mina twojego syna mówi wszystko.
Nic, co powiesz o ojcu, tego nie wytłumaczy.
Masz rację.
Jeszcze go nie ma?
Co się dzieje z tobą i dziadkiem?
Nic. A co?
Ostatnio obaj zachowujecie się trochę inaczej.
Nie uwierzyłbyś, gdybym ci powiedział.
Spróbuj. Wiesz, gdzie teraz jest?
Dylanie? Możesz mi powiedzieć.
Pewnie się bawi swoimi supermocami.
Swoim czym?
Znasz Dynomana?
Ten komiks?
Tak. Dziadek próbował zainteresować mnie nim.
Mnie się on podoba. Ale...
Zaufaj mi. Cokolwiek to jest, też to z dziadkiem przerabiałem.
Okej.
Jest taki pierścień...
Widziałeś jego minę?
Wyślesz go na wcześniejszą emeryturę.
- Okej. - Dobry pomysł.
Znajdziemy kogoś z doświadczeniem menedżerskim.
Miałem wam powiedzieć.
Wszyscy zostaniecie zwolnieni.
Tak.
Tato, co ty wyprawiasz?
Chłopaki, może chodźmy na kolejną kolejkę do baru.
- Chyba jaja sobie robisz. - Mike, przepraszam.
Nie tylko go wystawiłeś, ale myśli, że jesteś bohaterem?
Nie tylko podziwia dziadka,
myśli, że jesteś bohaterem z mocami.
- Pójdę i wszystko wyjaśnię. - Nie pójdziesz.
Mnie wyjaśnisz,
dlaczego zawracasz mu głowę bzdurami o Dynomanie.
Dynoman to mój ulubiony komiks.
- Nie pamiętasz? - Wiem, co to jest.
- Dałem ci go... - Tak.
...tak jak inne rzeczy, które kochałem.
Myślisz, że chciałem rzeczy? Chciałem ciebie.
I tego chce też Dylan.
I zawaliłeś sprawę z nim, tak samo jak ze mną.
Właśnie dowiedział się tego, czego ja się dowiedziałem:
że ciebie obchodzisz tylko ty,
- twój warsztat, interesy, przyjaciele. - Ja?
To moja praca. Uwielbiam to miejsce. Pracowałem dzisiaj.
- Zrobiłem te stoły. - Przestań.
Widzisz te stoły? Zrobiliśmy je dzisiaj.
- Byliśmy zajęci. - Przestań, tato.
Po prostu przestań.
Zawsze jest coś.
Wpadnie zlecenie, kolejna zmiana.
Cokolwiek, byle nie przyjść na kolację.
Pracowałem dla ciebie. Dla twojej matki i dla ciebie.
Nie.
Wmawiasz to sobie, żeby móc spać. Ale chodziło o ciebie.
Czegokolwiek potrzebowałeś, nie dostawałeś tego ode mnie ani mamy.
Naprawdę myślałem, że tym razem będzie inaczej.
Myślałem, że się zmienisz.
Myślałem, że z urazu wyniknie coś dobrego.
Ale wiesz, co jest ciekawe?
Gdy tylko pojawiła się groźba straty pracy, kolano się naprawiło.
Bardzo wygodnie, tato.
Gdzie jest Dylan?
Płacze w swoim pokoju,
bo jedyny gość, o którym myślał, że jest z nim, nie jest.
Ten sam gość
postanowił zaimponować kolegom, którzy go nie potrzebują,
zamiast dotrzymać słowa danego wnukowi.
Naprawię to, Mike.
Nie, to nie jest poskładanie stołu do jadalni.
Na to już za późno.
Chciałeś opuścić nasz dom, gdy tylko tam dotarłeś.
Spełni się twoje życzenie.
Wróć do domu, zabierz rzeczy i wyjedź.
NIEWIARYGODNE HISTORIE DYNOMAN
CHŁOPIEC PRZERABIA METEORYT W HEŁM PRZEKONANY, ŻE DA MU SIŁĘ DYNOMANA
Z POPIOŁÓW POWSTAJE... VOLT! JEDNA MISJA: ZNISZCZYĆ DYNOMANA!
Kto to jest?
To Volt. Arcywróg Dynomana.
Dynoman ocalił wioskę Volta w Rumunii przed meteorytem.
Roztrzaskał go pierścieniem...
...które wchłonęły moc z pierścienia Dynomana i zaczęły lśnić.
Volt zobaczył ten blask i wiedział, że może mieć tę moc.
Z tych resztek zbudował hełm.
Wesołego Halloween.
- Dzięki. - Wesołego Halloween.
- Co się stało? - A jak myślisz? Nic.
On nie rozumie, a ja mam dość tłumaczenia mu, że ma dbać o rodzinę.
Jeśli chce wszystkich odepchnąć i być sam, to jego problem.
Przykro mi.
Powiem Dylanowi, że odzyskał pokój.
Zdziwię się, jeśli tata wróci dziś do domu.
Nie byłabym taka pewna.
Dylanie!
- Cholera, Dylanie! - Gdzie on jest?
Dobry, panie Harris.
Wybacz, dziadku.
Gdzie jest twój brat?
Nie wiem. Dziś chyba jest potańcówka.
Wychodził w swoim przebraniu.
Powiedział, że dzisiejszy wieczór będzie legendarny.
„Legendarny”. O nie.
Dziadku, zamknij drzwi.
Chodźmy.
HALLOWEENOWA POTAŃCÓWKA
Wyglądasz super.
Tato, musimy pogadać.
No dalej.
Okej.
Nie.
O nie.
No dalej.
Cholera!
Jasny gwint! Młody!
Okej.
O Boże.
O Boże. Już idę, mały.
- Dylanie! - Dziadku! Pomocy!
- Dziadku, wciągnij auto. - Dylanie, nie.
Nie mam już mocy.
- Co? - Nie mam mocy.
Okej. Zostań z przodu.
- Zostań z przodu. - Okej.
Złap kierownicę. Chodź do mnie, powoli.
Nie wykonuj gwałtownych ruchów. Złap mnie za rękę.
Nie!
- Przepraszam! - Nie, dziadku!
Nie!
- Mike. - Tato!
Mam was. Trzymajcie cię.
Mike. Jak to robisz?
Co?
To niesamowite.
To prawda.
- Tato, Dylanie? - Tato.
- To było... - Powoli. Już dobrze.
Ja cię kręcę, Mike.
Nic ci nie jest.
To straszne, Mike.
O mój Boże. Czy wy... Ja właśnie...
- To było super! - Ekstra.
Trzymałem samochód, tato.
- Jak to zrobiłeś? - Nie wiem. Stało się.
Byłem w garażu. Szukałem cię. Nie było cię tam.
Zobaczyłem pierścień na podłodze i on przejął działanie.
Złapią nas.
Wcale nie. Chodźcie tu.
- Gotowi? - Tak.
Jeden, dwa, trzy!
To mój samochód?
Tak!
To koniec? Zakopiemy go?
Jak powiedział Dynoman: „Pojawia się, gdy go potrzebujesz”.
A ja go już nie potrzebuję.
My też nie.
Tak sobie myślałem.
Po co być kolejnym Nealem Adamsem, skoro możesz być jedynym Dylanem Harrisem?
Stworzymy własnego superbohatera.
- Tak? - Tak.
Mam kilka pomysłów.
Mogę je narysować.
To sobie myślałem.
- Jak nam idzie? - Chyba zrobione.
Chodźmy.
Może kryptonit, a bohaterem będzie Jolly Burger.
Wciąż jestem chory po wczoraj.
Nie wiem, jak ty to jesz.
Co mówią o tym gastroenterolodzy?
To powinna być supermoc.
Tak!
Gastroenterolog!
PAMIĘCI NASZEGO PRZYJACIELA ROBERTA FORSTERA
Napisy: Agnieszka Otawska